Konkurs należy do serii Centennial Challenges. NASA szukała w nim sposobów na ponowne użycie lub przetworzenie odpadów w kosmosie, tak by dłuższe misje na Księżycu były bardziej samowystarczalne. Problem jest praktyczny: do bazy będą stale przylatywać dostawy z Ziemi, a z nimi opakowania. Jednocześnie załoga będzie potrzebować części zamiennych, a ich wysyłanie z Ziemi jest bardzo drogie.
System CERBERUZ dzieli odpady niebiologiczne na tworzywa termoplastyczne i całą resztę. Wszystko zostaje zmielone na proszek i wymieszane, a potem trafia do wtryskarki: tworzywo się topi, pozostałe składniki zostają w nim zawieszone, a z formy wychodzą części z kompozytu. Zespół wykorzystał w ten sposób m.in. piankę Zotek F30 z opakowań lotniczych i kosmicznych — dla jej mieszanin z termoplastami nie ma sprawdzonych metod recyklingu nawet na Ziemi. Metoda jest mechaniczna i zasilana prądem, więc nie zużywa dużo wody, nie wymaga chemicznego rozkładu tworzyw i nie zostawia odpadów chemicznych.
Druga część projektu to DEIMOS — cyfrowy bliźniak wtryskarki. Korzysta z danych z prawdziwych serii produkcyjnych i przewiduje, jak zachowają się różne mieszanki i kształty części, np. czy forma się wypełni i czy element się nie odkształci.
CERBERUZ wyrósł z MIT Space Resources Workshop — działającej od 2017 r. inicjatywy studentów, którzy projektują i testują systemy dla przyszłych misji na Księżyc i Marsa. W zespole pracowali studenci z czterech wydziałów MIT, a opiekunami byli prof. Jeffrey Hoffman, były astronauta NASA, i George Lordos. Praca nad konkursem trwała prawie dwa lata, a zespół zdobył w tym czasie 925 tys. dolarów nagród. Chce je przeznaczyć na sprzęt i pracownie dla kolejnych drużyn.
Źródła
Tekst przygotowany z pomocą AI na podstawie podanych źródeł.
