Program z MIT pomaga drukować w 3D przedmioty, które reagują na dotyk

Przedmioty z wbudowanymi czujnikami drukowano już wcześniej z materiałów przewodzących prąd. Kłopot polegał na tym, że czujniki i ścieżki pełniące rolę przewodów powstawały zwykle z tego samego materiału i dawały podobne sygnały, więc urządzenie nie potrafiło oddzielić szumu od właściwego ruchu. X-Hinges automatycznie używa dwóch materiałów: jednego do czujników, dobranego tak, by sygnał był jak najsilniejszy, i drugiego do połączeń, które go nie zakłócają.

Projekt składa się z gotowych kształtów — do wyboru jest walec, prostokąt, cienki kontur albo kształt własny. Użytkownik decyduje, jak mają się poruszać poszczególne części: przy ściskaniu, w górę i w dół albo na boki, maksymalnie w trzech osiach. Program umieszcza czujniki tam, gdzie przedmiot się zgina, i zbiera dane o ruchu we wszystkich tych kierunkach jednocześnie. Według autorów to nowość, bo wcześniejsze metody pozwalały zwykle na ruch tylko w jednej osi.

Zespół pokazał kilka zastosowań. Rękawica dopasowuje się do dłoni, zapisuje zgięcia palców i przekazuje je robotycznej ręce, która w ten sposób uczy się chwytać klocki. Składana lampka w stylu origami zmienia jasność, gdy się ją ściśnie. Inne urządzenie rozpoznaje położony na nim przedmiot, np. banana, na podstawie danych dotykowych z czujników. Powstał też kontroler do gier w kształcie rekina z kreskówki.

Na razie przeszkodą jest kalibracja: dwa wydruki, które wyglądają tak samo, mogą dawać różne odczyty, bo układ elementów elektrycznych za każdym razem nieco się różni. Badacze wyrównują wyniki osobnym systemem widzenia komputerowego, ale chcą w przyszłości wbudować kalibrację w sam przedmiot. Pierwszym autorem pracy jest Xiang Chang, doktorant z Uniwersytetu Tianjin, a jednym z głównych — Jiaji Li z MIT. Zespół przedstawi ją na początku listopada na konferencji ACM Symposium on User Interface Software and Technology.